Ένας χρόνος έχει περάσει περίπου, από την ανακοίνωση της αποχώρησής μου από την ελληνική διαιτησία. Χρόνος αναγκαίος για να υπάρξει απόσταση, καθαρή σκέψη και ψύχραιμη αποτίμηση χωρίς συναισθηματικό βάρος.
Η παρουσία μου στον χώρο της διαιτησίας ξεκίνησε το 2006 και για 19 χρόνια υπηρέτησα το ποδόσφαιρο με συνέπεια και σκληρή δουλειά, ανεβαίνοντας τις κατηγορίες χωρίς άλματα και κυρίως χωρίς πλάτες. Σε όλη μου την πορεία δεν απέτυχα ποτέ σε τεστ φυσικής κατάστασης ή κανονισμών, δεν έδωσα δικαιώματα, δεν «χρωστούσα» και δεν «χρεώθηκα» ποτέ. Κι όμως, η οκταετής παραμονή μου στη 2η κατηγορία – χωρίς περεταίρω εξέλιξη, δείχνει πόσο ανεπαρκή θεωρήθηκαν όλα αυτά.
Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να ικανοποιήσω το εγώ μου, αλλά γιατί εδώ αξίζει να ειπωθεί μια αλήθεια που όλοι ξέρουν αλλά λίγοι μιλούν γι’ αυτή.
Στην ελληνική διαιτησία, η σταθερότητα, η ακεραιότητα και η ηθική δεν επιβραβεύονται αλλά αντιθέτως λειτουργούν ως ανάχωμα εξέλιξης.
Η διαιτησία είναι ένας σπουδαίος και απαιτητικός θεσμικός ρόλος. Σε διοργανώσεις της UEFA αλλά και σε πολλά ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, λειτουργεί με αξιοκρατία, σαφείς δομές και πραγματική αξιολόγηση. Στην Ελλάδα ένας διαιτητής δεν αξιολογείται μόνο με βάση το ταλέντο του και τις δεξιότητες του, αλλά με την ικανότητά του να κινείται εντός ενός συστήματος που του μαθαίνει από νωρίς ότι για να επιβιώσεις, δεν είναι απαραίτητο να είσαι καλός αλλά πρέπει να είσαι σίγουρα «βολικός».
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα πρόσωπα - είναι το σύστημα. Ένα σύστημα που αναπαράγει τον εαυτό του, αποθαρρύνει τους έντιμους και η μόνη αλλαγή που επιδέχεται, είναι η απόχρωση του. Το μήνυμα είναι σαφές, όποιος δεν προσαρμόζεται, εξαφανίζεται.
Σε αυτό το πλαίσιο, δεν μπορώ να μην αναφερθώ και σε ένα ζήτημα που αποτυπώνει με τον πιο ωμό τρόπο τη δυσλειτουργία του συστήματος και τη θλιβερή κατάσταση που επικρατεί στους κόλπους της διαιτησίας. Στους διαιτητές της 2ης κατηγορίας οφείλεται μέχρι και σήμερα το σύνολο των εξόδων μετακίνησης της αγωνιστικής περιόδου 2022–2023. Παράλληλα, από τη σύσταση των Β’ ομάδων των ΠΑΕ της SUPERLEAGUE, τα έξοδα κίνησης που αντιστοιχούν στους αγώνες αυτούς, επίσης δεν έχουν καταβληθεί. Πέρα από το προφανές, το πόσο τραγικό είναι να καλούνται άνθρωποι να χρηματοδοτούν από την τσέπη τους τη λειτουργία του θεσμού, δημιουργούνται και επικίνδυνες σχέσεις εξάρτησης. Όταν δεν διασφαλίζεται ούτε το αυτονόητο, εύλογα αναρωτιέται κανείς πώς μπορεί να υπάρξει πραγματική ανεξαρτησία και αξιοκρατία.
Η παρουσία ξένων παραγόντων στην ΚΕΔ δεν έχει επιφέρει καμία ουσιαστική αλλαγή, oχι γιατί οι άνθρωποι αυτοί στερούνται γνώσης ή εμπειρίας, αλλά γιατί τελικά, αδυνατούν για διάφορους λόγους να ενεργήσουν προς αυτή την κατεύθυνση. Απουσιάζει πλήρως ένα ολιστικό, εθνικό σχέδιο για την ανάπτυξη και την εξέλιξη της ελληνικής διαιτησίας, υπάρχουν μόνο αποσπασματικές αλλαγές προσαρμοσμένες κάθε φορά στην εξυπηρέτηση συγκυριακών συμφερόντων. Είναι πασιφανές πλέον, ότι το μόνο που απαιτείται είναι μια στρατηγική επανατοποθέτηση, με μοναδικό στόχο τη δημιουργία μιας αξιοκρατικής, ανεξάρτητης και ακηδεμόνευτης διαιτησίας.
Και μέχρι να συμβούν αυτά, η μόνη επιλογή για νέους ανθρώπους είναι να μείνουν μακριά από την ελληνική διαιτησία.
Κλείνοντας, αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω και να εκφράσω τον θαυμασμό μου προς τον πατέρα μου, τον άνθρωπο που μου δίδαξε από μικρό παιδί τι σημαίνουν η ηθική, η αξιοπρέπεια και η ακεραιότητα. Αξίες που προσπαθώ να υπηρετώ στη ζωή μου και με τις οποίες πορεύτηκα σε όλη μου τη διαδρομή στο ποδόσφαιρο.
Θέλω επίσης να ευχαριστήσω τον Βαγγέλη και την εκλιπούσα Ματούλα Τσεβά, ανθρώπους που γνώρισα μέσα από το ποδόσφαιρο και που απέδειξαν ότι ακόμη και μέσα σε ένα βαθιά προβληματικό χώρο, υπάρχουν άνθρωποι - διαμάντια. Άνθρωποι, οι οποίοι έγιναν οικογένειά μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου